از همان آغاز خلقت چیزی کم بود! کم بود و انسان افریده شد؛حال خود انسان چیزی کم دارد!شاید هم بعضی ها فکر کنند پُر پُرند و اصلا کم داشتن یعنی چه؟من لباس یا ادم یا وسیله حتی خوردنی و اشامیدنی کم ندارم،چیزی درون حفره های قلب من کم است!خلا نبودنش خوش بو وخوشرنگ و خوش صداست ولی باز هم نیست!نبودنش کلافه میکند چشم های مشوشم را کلافه میکند دست های پر حرفم را کلافه میکند لب های مهر شده ام را !کلافه میکند قلب پر تپش و کوچکم را فکر نبودن آن(چیز)در رگ های من جریان دارد و کلمه ی خلا را با خود به سراسر بدنم میکشد! خلا دارد کم کم تمام مرا در بر میگیرد و همین روزهاست که بسیار شوم از ان چیز که کم است!...